Teej festival - Pashipatinath nabij Kathmandu

Happy Nomads 2008 - Nepal verslag #1 - Kathmandu/Nagarkot/Verkiezingen Nepal

22 januari 2008 - 17 februari 2008

Reis naar Kathmandu/Nepal

De vlucht naar Kathmandu was best pittig. We moesten dinsdagochtend al circa 03.00 uur op om de laatste spullen te pakken en op tijd naar Schiphol te vertrekken voor een vroege ochtend vlucht naar Londen. In Londen ging alles eerst nog vrij soepel en nadat we alle overstap en controleprocedures gehad hadden, konden we eigenlijk direct het volgende vliegtuig in. Binnengekomen troffen we een volledig hysterisch schreeuwende vrouw aan, die bleef schreeuwen tot ze een kwartier later onder dwang en met enig fysieke kracht het vliegtuig uit werd gezet, samen met de rest van haar familie die enigszins in shock was. De oudste zoon (althans we nemen aan dat het een zoon was) huilde en trilde als een gek en was behoorlijk de weg kwijt. Ook de rest van de familie, waaronder de "vader" verliet huilend het vliegtuig. Toen een tijd lang wachten voor hun bagage weer uit het ruim was geplukt. In Bahrein moesten we van dinsdagavond 19.00 tot woensdagochtend 03.15 wachten om vervolgens te horen dat we ook nog een tussenlanding in Damman (Saoedi-ArabiŽ) zouden maken. Met slechts een uur vertraging t.o.v. schema zetten we woensdagochtend om rond 11.00 uur de landing in om een paar minuten later te ontdekken dat de piloot niet mocht of niet durfde te landen (andere vliegtuigen zijn wel geland op woensdagochtend). Vervolgens bleven we maar liefst 2,5 uur in hele dichte bewolking en met de nodige turbulentie rondjes vliegen op een hoogte van circa 4000 a 4500 meter. We hebben wel eens prettiger in een vliegtuigstoel hebben gezeten. Een Moslim medepassagier zat kennelijk ook niet zo prettig en vond het ondanks het "stoelriemenvast-signaal" nodig zijn kleedje uit te spreiden en zijn gebeden uit te voeren. Lekker makkelijk om je hoofd richting Mekka te houden als je met een paar honderd kilometer per uur rondjes cirkelt. Maar goed, het gaat om de intentie.
We hebben die 2,5 uur niets dan grijs gezien en gebrul van motoren gehoord, omdat het vliegtuig voortdurend van hoogte veranderde en mochten ook ruim 4 uur geen gebruik maken van het toilet en kregen pas op het einde eindelijk weer eens een slokje water te drinken (eten, ho maar). Aangezien een vliegtuig niet eeuwig rondjes kan blijven vliegen, moesten we uiteindelijk uitwijken naar Dhaka (hoofdstad van Bangladesh), maar een uurtje vliegen vanuit het luchtruim boven Kathmandu. In Dhaka moesten we eerst in het vliegtuig wachten, daarna 2 uur in een wachtruimte bij de gate, zonder toilet, eten en drinkwater en dat terwijl we al 6 uur niets gehad hadden. Toen werden we eindelijk naar een heel eenvoudige hotelletje gebracht, waar we ook niet uit mochten omdat we geen visum hadden. Na het eten hoorden we dat we die avond niet meer zouden vliegen, maar misschien wel donderdag om 03:00, 11:00 of 14:00. Lekker vaag dus en gewoon maar afwachten en overgeven aan de situatie. In ieder geval zouden we dus de nacht spenderen in de buitengewoon eenvoudiger kamer in een omgeving vol muggen. De meeste Nepalese medepassagiers klaagden de volgende dag dat ze helemaal lek geprikt waren. Waarschijnlijk hadden de hotelmedewerkers hun hele voorraad anti-muggenspray in onze kamer leeggespoten, want wij moesten eerst een tijd buiten de kamer wachten totdat de verhouding zuurstof/muggenspray weer tot leefbaar niveau was gestegen.
Donderdagochtend werden we om 12.00 binnen no-time vanaf hotel naar de gate gebracht, alle paspoortcontroles en rijen omzeilend, waar we vervolgens weer 3 uur moesten wachten tot we eindelijk vertrokken. Toen we donderdagavond eindelijk aankwamen in Kathmandu was het alweer donker, dus snel wat eten en naar bed.

Aankomst in Kathmandu

Eindelijk in Nepal aangekomen was het natuurlijk leuk om allerlei bekenden en het altijd bruisende straatleven weer te zien. Helaas was onze favoriete kamer in "ons" guesthouse al sinds dat we onze ticket geboekt hadden bezet door een illustere Westerse gast die naar verluidt veel drinkt en harde muziek maakt, niet voor reden vatbaar is en een half jaar vooruit betaald had. Dat laatste lijkt ons al voldoende reden dat wij weinig aanspraak konden maken op die kamer, maar het personeel van het guesthouse bleef er lange tijd hele toestanden van maken en bij herhaling uitleggen dat ze er weinig aan konden beginnen. Dit leidde tot het positieve effect dat we in eerste instantie in aanzienlijk luxere kamers werden geplaatst, waaronder zelfs een weekje in de "top floor suite/apartment", precies in de tijd dat het uitzicht op de Himalaya dagenlang nagenoeg de gehele dag superhelder was. We hebben dus lekker genoten van dit uitzicht en het uitzicht over Kathmandu en omliggende heuvels.

Fietstochten

We hebben ons dit keer direct verwend op extra goede mountain bikes, opdat we leuke fietstochtjes in de vallei kunnen maken en we ons niet suf hoeven te trappen op zware Indiaase modellen. Na wat kleinere rondjes in de stad zelf, begonnen we de reeks fietstochtjes naar de omgeving van Sankhu waar het kinderhuis gevestigd is, waar we een paar jaar geleden vrijwilligerswerk voor hebben gedaan (toen nog in Kathmandu gevestigd). In Sankhu is van circa half januari tot circa half februari ook altijd een festival dat een maand duurt. Het was er dus lekker druk met veelal in rood geklede vrouwen, vrolijke gestemde mensen veelal voorzien van een kleurige tika.
Het weerzien met de kinderen was ook weer erg leuk. Ze moeten altijd eerst even loskomen, maar na een half uurtje is het contact weer als van ouds en lieten ze vol enthousiasme de nieuwste ontwikkelingen (o.a. het gereedkomen van een dagopvang voor arme kinderen, een nachtverblijf voor de jongens (nu dus qua gebouw gescheiden van de meisjes) en ze waren met name trots op hun landbouwgrond, die ze onlangs gereed hadden gemaakt voor aardappelteelt. Het is de bedoeling dat ze dusdanig veel aardappelen kunnen oogsten zodat ze een deel kunnen verkopen en daarmee zelf een deel van de kosten van het kinderhuis kunnen financieren. Weer een stap richting zelfvoorziening dus.

Een volgende fietstocht ging naar Harisiddhi een klein dorpje ten zuiden van Kathmandu waar onze vriendin Sangeeta in een soort van modern van het dorp afgeschermd resort woont, sinds ze uit Kathmandu verhuisd is. Dat was ook weer erg gezellig en fijn om elkaar weer te zien en haar verhalen over haar recente bezoekjes aan Londen en Nederland te horen.
Wat dat betreft is het contrast buitengewoon groot met de mensen die onder een plastic zeiltje langs de sterk vervuild Bagmati rivier wonen (zie foto helemaal onderaan). In het contact is dat soms wel zo prettig want regelmatig gaan contacten met Nepalezen gepaard met een al dan niet verborgen agenda (men "heeft iets van je nodig") danwel onnodige en ongemakkelijke afstand c.q. ontzag voor jou als "rijke Westerling".

fietsen bij Sankhu

Nabij Sankhu

fietsen omgeving Sankhu

Verder brachten we de eerste dagen door met het op orde brengen van ons leventje (her en der achtergelaten spullen weer ophalen en ontbrekende spullen aanschaffen), relaxen (vooral heel veel lezen) en natuurlijk werken. Jaja, mensen denken altijd anders, maar tussen de bedrijven door wordt er echt wel (flink) doorgewerkt.

Uitje naar Nagarkot

Op woensdag 6 februari nemen we het er even van en op een van de meest heldere dagen gaan we een middagje naar Nagarkot. Normaal staat dit bergdorpje ten oosten van Kathmandu bekend op zijn prachtige uitzichten met zonsopgang/ondergang, die overigens zeldzamer zijn dan menig Nepalees doet voorkomen. Echter, deze dagen wordt het meestal pas om een uur of 11.00 helder en blijft het tot zonsondergang zo. Aangekomen in Nagarkot blijken we een uitstekende keuze te hebben gemaakt en vanaf de viewtower net buiten Nagarkot hebben we uitzicht van het Annapurna gebergte in het westen tot ver voorbij Mount Everest in het oosten, een ononderbroken bergzicht van besneeuwde Himalaya-reuzen van ruim 300 kilometer in de "breedte".

nagarkot uitzicht nepalese touristen nagarkot
 

Nagarkot

 

Verkiezingen in Nepal

Ondertussen is Nepal in de ban van de aanloop naar de verkiezingen die op 10 april gehouden zouden moeten worden, wat gepaard gaat met de nodige onlusten, met name in de Terai-regio (het vlakke zuiden van Nepal). Hier worden rondom diverse politieke bijeenkomsten meerdere aanslagen gepleegd waarbij vele tientallen gewonden vallen. De Madeshi inwoners van het zuiden hebben allerlei eisen voorafgaande aan deze verkiezingen (ipv ze via democratische wijze na de verkiezingen te bewerkstelligen), voelen zich achtergesteld en roepen op tot een autonome regio en sommige zelfs op een eigen staat.
Deels heeft de interim regering al diverse toezeggingen gedaan, wat als we het goed begrepen hebben, onder andere er toe heeft geleid dat zowel de kieslijsten als de partij samenstellingen na de verkiezingen aan bepaalde samenstellingseisen moeten voldoen, waaronder bijv circa 32% Madhesi, x% Dalits, 50% vrouwen, etc etc. Wat dit soort richtlijnen met democratie te maken heeft, is ons niet helemaal duidelijk en het kan zeker leiden tot het feit dat minder geschikte mensen op de verkeerde plekken terecht gaan komen, simpelweg omdat ze gekwalificeerd zijn als achterstandsgroepering.

De interimregering is vastberaden de verkiezingen doorgang te laten vinden. "Polls would be held even amidst bombs and guns", zoals dhr Madhav Kumar Nepal (van de partij CPN-UML) afgelopen zaterdag op een bijeenkomst in Pokhara aangaf.

zonsondergang

Zonsondergang bij Nagarkot

Brandstof-crisis

Daarnaast gaat Nepal gebukt onder een onwaarschijnlijk grote brandstof-crisis. Maakten we vorig jaar al melding van enorme rijen voor benzinestations, dit jaar zijn die nog veel groter geworden. Donderdag 14 februari werd er melding gemaakt dat er nog voor slechts 2 dagen brandstof op voorraad was in de Kathmandu Vallei. Aangezien er geen nieuwe voorraad werd binnengebracht, was dat een dag later nog maar 1 dag voorraad en begonnen de gemoederen bij de tankstations ook hoog op te lopen, waarbij de politie steeds vaker moest ingrijpen.
Eerst werden deze tekorten veroorzaakt door enorme verliezen van Nepal Oil, de nationale oliemaatschappij en monopolist, die haar rekeningen niet kan/kon voldoen in India waardoor daar de toevoer wordt gestopt of verminderd.
Volgens de regering worden deze tekorten nu door haar aangevuld, maar nu is het probleem de algehele bandha (staking) in de Terai, vanwege de bovengenoemde ontevredenheid onder de Madhesi. Een dergelijke staking wbrandstof-crisisordt veelal met geweld afgedwongen waardoor tankwagenpersoneel niet durft te rijden. De overheid heeft inmiddels 2 man veiligheidspersoneel per tankwagen toegezegd, toch komt de aanvoer niet echt op gang en nagenoeg alle tankstation zijn gesloten.
Op de uitspraak "eluk nadeel heb zijn voordeel" valt ook in dit geval niets af te dingen. Het verkeer begint zolangzamerhand tot stilstand te komen (er wordt gezegd dat circa 90% van de bussen, minibussen en tempo's niet meer rijdt) waardoor de verkeerchaos is opgelost, de lucht in Kathmandu zuiverder wordt en fietsen aanzienlijk aangenamer is. Wellicht leren Nepalezen ook eens dat een fiets een buitengewoon goed alternatief vervoersmiddel is.
Voor vervoer zijn er misschien nog alternatieven, voor koken is het lastiger (met een schaarste aan gas & kerosine) en ook voor het verkrijgen van een paar liter kerosine staat men uren en uren in de rij.
Verder leiden de brandstoffen tekorten o.a. ook tot een tekort aan zuurstof voor de ziekenhuizen in Kathmandu en andere plaatsen in Nepal. De producent van het zuurstof heeft nl diesel nodig voor zowel het productieproces als het transport van de cilinders naar de ziekenhuis. En zo zijn er natuurlijk nog veel meer negatieve gevolgen.

Taxi's zonder brandstof (en inkomen) bij gesloten tankstation.

De bandha in de Terai (nu al vijf dagen) gaat ook gepaard met rellen, doden, gewonden en uitgaansverboden. Ook dichterbij "huis", in Bhaktapur is het de laatste dagen onrustig en tijdens een uitgaansverbod werd eergisteren een demonstrant door de politie doodgeschoten, wat weer tot extra rellen, brandstichtingen en wegblokkades leidde.

Loadshedding / electriciteitstekort

We zijn nog niet door het rijtje problemen heen. Een ander probleem is de electriciteitsvoorziening. Er is een enorm energie-tekort.Toen we aankwamen, werden we geconfronteerd met 6 uur per dag loadshed (soort van geplande powercut), wat inmiddels is gegroeid naar 8 uur per dag en de verwachting is dat dit vanaf half maart wel eens zou kunnen gaan oplopen naar 11 tot 12 uur per dag geen stroom. 6 uur per dag (2 x 3 uur) valt nog wel mee te werken, zeker als de accu van je notebook het 3 uur volhoudt, met 8 tot 12 uur per dag wordt het wel steeds lastiger om ons werk te kunnen blijven doen en moeten we met onze dagindeling absoluut rekening houden met wanneer wel/geen stroom beschikbaar is.
Ook hier een bijkomend voordeel. 4 keer per week hebben we "verplicht" een candle-light diner. Voor de afwisseling hebben we met Valentijnsdag dan ook in een wat duurder restaurant met nood-energievoorziening en licht gegeten om er op onlogische wijze toch een bijzondere avond van te maken.
Voor de rest zijn er weinig voordelen te verzinnen. De impact op het bedrijfsleven, scholen en studenten is natuurlijk gigantisch, hoewel sommige Nepalezen inmiddels "nachtdieren" lijken. Het is bijzonder te zien hoe bepaalde bouwwerkzaamheden in het nagenoeg pikkedonker voortgang vinden.
Voor ons Nederlanders voor wie licht op de fiets zelfs in een oververlichte stad als Amsterdam verplicht is, is de duisternis echter verradelijk en fietsen na zonsondergang (circa 1800 uur) kan een vrij hachelijke onderneming worden gezien de hoeveelheid kuilen, hobbels en zelfs diepe gaten in de weg.
De autoriteiten verwachten dat deze problemen pas over 5 jaar opgelost zullen zijn. De kans is natuurlijk groot dat dit nog (veel) langer duurt.

Om het rijtje (van ergste problemen) af te ronden. Als laatste beginnen diverse delen van het land en nu ook Kathmandu te lijden onder voedselschaarste. In sommige delen van het land is niet of nauwelijks rijst te krijgen. In andere delen (waaronder Kathmandu) schieten de prijzen omhoog, met prijsstijgingen tot wel 100%.
Als je moet rondkomen van circa Euro 30 per maand is het niet echt grappig wanneer je maandelijkse lasten voor rijst van bijv. 8 naar 15 euro stijgen en op deze wijze komen vele gezinnen erg snel in de problemen.
Armoede drijft mensen regelmatig tot wanhoop en waar wanhoop heerst, zijn er soms walgelijke lieden die misbruik maken van deze wanhopige mensen. De afgelopen weken hebben de Nepaleze kranten bolgestaan van zo'n misselijk makend figuur genaamd Dr. Amit Kumar, ofwel "the alleged kidney racket kingpin". Deze man wordt verantwoordelijk gehouden voor circa 600 illegale niertransplantaties. Het betrof hier veelal nieren van arme Nepalezen die onder valse voorwendselen naar India gelokt werden. Laten we eerst even voorop stellen dat nierhandel van wanhopige mensen sowieso een walgelijk zaak is, wanneer er ook nog eens buitengewoon lage bedragen worden betaald, dan wel nieren gestolen worden, dan wordt het wel een heel treurig verhaal.
Er werden door Dr Kumar en de zijnen bedragen van Euro 400,- voor een nier beloofd, maar velen moesten nadat de nier al verwijderd was genoegen nemen met slechts Euro 100,- anderen werden simpelweg beroofd van hun nier en konden naar het geld fluiten. Daarbij werden de transplantaties niet altijd zorgvuldig uitgevoerd, met dodelijk gevolg voor zowel sommige ontvangers als "donateurs".
Nadat de politie hem al een tijdje op de hielen zat, is hij op 7 februari gearresteerd in een resort in Chitwan National Park, wat op zich goed nieuws is. In een land waar het verlengen van een toeristenvisum al vrij lang kan duren, presteerden de autoriteiten het echter om de uitleveringsprocedure binnen 2 dagen (waarvan 1 dag weekend) en slechts 4 uur na een formeel verzoek van de Indiaase autoriteiten te voltooien en Dr. Kumar op 9 februari dus al uit te leveren aan India.

Pakistaanse vluchtelingen van de Ahmadyya-Moslim community

Ondertussen werden we door een Pakistaanse familie, die hier al ongeveer even lang als wij in hetzelfde guesthouse komen, gevraagd om hen te helpen. Ze zijn dus een soort buren van ons geworden. Ze zijn in mei 2004 uit Pakistan gevlucht vanwege hun religie. Zij zijn Ahmadyya moslims, dit door mainstream Moslims niet als Moslim worden beschouwd en zelfs worden vervolgd in Pakistan (en in vele andere Moslim landen, zoals Indonesie). Ze zijn hier in Nepal in eerste instantie gekomen op een toeristenvisum van 3 maanden, om onder dat voorwendsel hun land te ontvluchten. (In Nederland zitten overigens ook vele Ahmadyya religieus vluchtelingen uit Pakistan). In afgelopen jaren zijn ze maandelijks financieel gesteund door de UN. Intussen hebben ze hier 2 zoontjes gekregen. Al een paar jaar zijn ze bezig om naar Amerika of Canada te gaan. Nu is het eindelijk zover dat ze naar Canada kunnen. Alle papieren zijn rond en geregeld via de UNCHR. Echter nu heeft de Nepalese regering gezegd, dat ze niet weg mogen en pas een uitreisvisum krijgen als ze een boete van maar liefst 11 Lakh rupees (ruim Euro 11.000) betalen. Dit is ter compensatie van alle maanden visa die ze niet meer hebben betaald sinds 3 maanden na hun aankomst. De manager van het guesthouse kent iemand van de immigratiedienst en zo hebben ze een paar duizend euro korting gekregen. Maar toch, Euro 11.000 schud je als vluchteling niet zo gauw uit je mouw. Inmiddels heeft de Pakistaanse man zelf de helft, zo'n 5 Lakh bij elkaar verzameld, mede via familie. Alleen de andere helft mist nog. En daarvoor vroegen ze ons om hulp, of wij misschien via een NGO waar we contacten hebben iets zouden kunnen regelen.
Voor ons is de oplossing eigenlijk simpel. Die boete moet gewoon omlaag of zelfs kwijtgescholden worden. Bhutanese vluchtelingen kunnen wel zo naar Amerika. Aan deze Pakistaanse vluchtelingen wil de Nepalese overheid op schandelijke wijze nog geld verdienen. Voor alle partijen: de Nepalese overheid, het guesthouse, de UNHCR en uiteraard de familie zelf zou het beter zijn als ze zo snel mogelijk naar Canada zouden kunnen vertrekken. De familie zou weer kansen hebben een bestaan op te bouwen, Nepal is een paar vluchtelingen armer, de UNHCR hoeft niet nog jarenlang NRS 8000 per maand te betalen en het guesthouse is een paar slecht betalende klanten kwijt.

We hebben wel een aantal NGO en de UN voor ze benaderd voor advies, maar allen gaven ze dezelfde reactie. De boete niet betalen om de Nepalese overheid niet te stimuleren om meer/vaker geld aan vluchtelingen te vragen. De UN is op hoog niveau bezig om dit probleem aan te kaarten, maar door de komende verkiezingen vlot het niet erg met de onderhandelingen. Waarschijnlijk zal het probleem pas vele maanden na de verkiezingen worden opgelost.

Vishnumati, Bagmati teku

Vishnumati (links) en Bagmati (rechts) rivieren of riolen komen bij elkaar

Geimproviseerde brug van afval bij Teku

sloppen langs bagmati

Sloppen langs de sterk vervuilde Bagmati rivier

Vrouwen die nieuwe "tent" langs de Bagmati bouwen

Nog twee fietstochtjes

Nadat Arno een week lang flink ziek was geweest, hebben we gisteren maar weer eens een klein fietstochtje gemaakt door Kathmandu, onder andere naar Teku, de wijk waar de heilige rivieren Vishnumati en Bagmati bij elkaar komen. Vroeger namen mensen hier met name tijdens het Magh Sankranti festival nog wel eens een duik in het water. Nu de twee stromen mogelijk smeriger zijn dan het smerigste riool in Nederland kun je je nauwelijks nog voorstellen dat er mensen zijn die ook maar een teen in het water durfen te steken. Toch zie je hier en daar mensen in de rivier, meestal op zoek naar bruikbare materialen. En zoals reeds in het begin gemeld, anderen zoeken hier op de onbebouwde oevers hun toevluchtsoord onder een stukje plastic: goedkoop wonen....onder erbarmelijk omstandigheden
Dit schrijvende op een zonnig dakterras in Boudhanath met uitzicht op de indrukwekkende stupa (zie foto hieronder) onder het genot van een biertje hoe bevoorrecht we zijn, eenvoudig weg omdat we elders in de wereld geboren zijn.

Merk op dat de opbrengsten van deze website naar goede doelen in Nepal gaan, zodat we (onder andere) met het maken van een verslag als deze weer proberen een steentje bij te dragen aan het verminderen van het leed van sommige Nepalezen.

suite / apartment in Kathmandu verslag maken in boudhanath

Deel van suite in guesthouse

verslag maken op terras in Boudhanath

Nieuws items mbt de verkiezingen in Nepal (10 april 2008)

 

 

naar begin van Nepal verslag

 

 

 

Meer Nepal verslagen

2 april 2008 - 24 april 2008 - Bisket Jatra (Bhaktapur), Kakani, verkiezingen en weer naar huis

18 februari 2008 - 1 april 2008 - trips naar Balthali/Panauti en Gorkha, Arughat, Dhading

22 januari 2008 - 17 februari  2008 - terug in Kathmandu, Sankhu, Nagarkot, powercuts, verkiezingen

 

17 mei 2007 - 28 mei 2007 - Tilicho trekking / Annapurna gebied (deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4)

14 april 2007 - 16 mei 2007 - Kathmandu (nb verslag volgt nog)

4 april 2007 - 14 april - Lumbini, Tansen, Pokhara, Nepali New Year (nb verslag volgt nog)

30 maart 2007 - 4 april 2007 -  Rara lake

17 maart 2007 - 30 maart - Varanasi, Allahabad, Faizabad (India, nb verslag volgt nog)

6 februari 2007 - 17 maart 2007 -  maha shivaratri / losar / holi festivals

28 januari 2007 - 5 februari 2007 - Daman

7 januari 2007 - 23 januari 2007 - Kinderhuis in Sankhu en ontwikkelingen Kathmandu

31 December 2006 - 6 januari 2007 - Oud & Nieuw + bezoek Guru Rimpoche in Bouddhanath

20 december 2006 - 26 december 2007 - kersttijd in Nepal

7 december -  14 december 2006 - Sikkim foto's en Sikkim pictures verslag volgt nog, ook van Oost Nepal  (Hile)

25 november - 4 december 2006 - Bhutan