Susques, San Antonio de los Cobros
25-28 de noviembre: Susques, Puna, San Antonio de los Cobros, Cafayate
El viernes 25 de noviembre salimos de Yavi a tiempo por la mañana porque queremos hacer un día largo. Primero queremos ir a la Laguna de los Pozuelos, un lago de aproximadamente 16.000 hectáreas a una altitud de 4200 metros. Aquí puedes encontrar decenas de miles de flamencos en verano.
Sin embargo, del dueño del albergue en Yavi, a quien llevamos a La Quiaca, escuchamos que la laguna todavía está casi seca, después de un verano seco y un comienzo de primavera seco. Por lo tanto, no es muy hermoso y hay relativamente pocos flamencos y otras aves.
Como el camino hacia él es bastante malo y no tan bonito, decidimos cambiar nuestro plan y conducir directamente hacia Susques. Conducimos vía Abra Pampa y luego por el camino de ripio de la ruta 40 hacia las Salinas Grandes, un gran lago salado al oeste de Purmamarca. Esta ruta nos fue desaconsejada por una empresa de alquiler de coches, porque la carretera estaría muy mal y apenas habría señales que indiquen la dirección. Sin embargo, resulta ser un camino bastante bueno pero muy tranquilo. En las 1,5 horas que nos lleva conducir 110 kilómetros, no vemos un solo automóvil, pero sí vemos muchos rebaños de llamas y vicuñas. Luego conducimos por el lago salado hasta Susques. Este parece ser un lugar muy pequeño, que es visitado principalmente por camiones y autobuses desde / hacia Chile. Casi no hay nada más que hacer. Decidimos quedarnos allí de todos modos, porque el siguiente lugar para pasar la noche es un viaje de tres a cuatro horas y estábamos bastante cansados. Simplemente damos un paseo por el entorno bastante agradable, áspero y rocoso, donde no encontramos a nadie más.
Susques – San Antonio a Salta
El sábado por la mañana nos despiertan temprano los trabajadores de la construcción que están ocupados ampliando el albergue en Susques. Debido a que el entorno nos atrae, decidimos seguir la nueva carretera asfaltada desde la ruta 52 hasta el Paso de Jama (frontera con Chile), regresar un poco a la frontera por la misma carretera y luego a San Antonio de los Cobros en la ruta. 70. Los alrededores son realmente hermosos nuevamente: un paisaje desolado con lagos salados, montañas secas, rebaños de llamas y vicuñas y picos andinos blancos. La ruta 70 a San Antonio resulta bastante mala, por lo que se nos ocurre un plan alternativo para descender un poco hacia el sur por Chile. Después de haber completado todos los trámites fronterizos, los funcionarios de aduanas todavía quieren ver los documentos del automóvil y luego resulta que no se nos permite ir a Chile con este automóvil de alquiler porque Chile no pertenece al Mercosur (una especie de UE en Sudamerica). Así que tenemos que volver atrás y ahora tenemos la opción entre la ruta 70 o la ruta 3 veces más larga por las Salinas Grandes, que por lo tanto ya manejamos en gran parte el día anterior y cuyo seguimiento puede no ser muy bueno. Decidimos tomar la ruta más corta, que es bastante mala, pero no lo suficientemente mala como para persuadirnos de volver a la ruta larga, al menos en lo que respecta a Arno. Cuando finalmente llegamos a la ruta 51 a San Antonio, esta vieja ruta Argentina-Chile parece casi no ser utilizada ya que hay una nueva carretera. Este camino también es bastante malo y no encontramos a nadie en absoluto. Es una hermosa ruta a través de hermosos paisajes montañosos con pasos altos y bonitos ríos de sal. Justo antes de San Antonio de Los Cobros tenemos una salida por un camino aún peor hacia La Polvorilla. Se trata de un gigantesco puente ferroviario de acero que forma parte de la línea ferroviaria entre Salta y Antofagasta en Chile. El puente tiene 60 metros de alto y 220 metros de largo y fue construido aproximadamente entre 1925 y 1950 a una altitud de 4200 metros sobre el Río de San Antonio de los Cobros. Un logro especial para esa época y esa altura.
San Antonio de los Cobros en sí es un pequeño pueblo minero polvoriento con habitantes principalmente quechuas y casas de barro. No hay mucho más que hacer. Llama la atención la pequeña iglesia con altavoces en la fachada que se hacen eco de los textos de las misas del sábado por la noche y el domingo por la mañana en toda la ciudad. Aparte de una ciudad tan india.
San Antonio – Cafayate
El domingo por la mañana conducimos de San Antonio a Salta, una ruta aproximadamente igual a la del Tren a las Nubes. Por enésima vez una hermosa ruta. Esta vez, entre otras cosas, por la Quebrada del Toro. Una vez más, un hermoso desfiladero / valle con montañas de hermosas formas y todavía no tenemos suficiente. Debido al buen camino, el viaje va bastante más rápido de lo esperado y decidimos no volver a la ciudad de Salta, sino seguir recto hasta Cafayate, un lugar donde hemos estado antes, pero ahora por una ruta diferente.
Pasado Alemania, a unos 100 km al sur de Salta, el paisaje cambia drásticamente y volvemos a sumergirnos en una quebrada. Por un momento pensamos que podríamos haber visto suficientes paisajes espectaculares, pero después de casi dos semanas de gira, ese no es el caso en absoluto. De hecho, la Quebrada de Cafayate es tan espectacular que decidimos quedarnos una noche más en Cafayate, para poder conducir de regreso al día siguiente, para ver algunas partes nuevamente y dar un paseo por algunos lugares a través del hermoso paisaje. En lo que a nosotros respecta, el área de Cafayate es un absoluto ganador. La pequeña y acogedora ciudad en sí es agradable para una noche o dos, pero los alrededores son hermosos. Puede acercarse a Cafayate desde tres direcciones, todas las cuales conducen a través de un paisaje excepcionalmente hermoso. Y como se mencionó anteriormente, el valle de Cafayate es excelente para los viñedos, por lo que hay muchas oportunidades para visitar bodegas, degustar vino y comprar algunas buenas botellas.
El último destino de nuestro viaje por carretera por Tucumán, Salta y Jujuy será Belén, al suroeste de Tucumán. Luego regresamos el auto en Tucumán y luego a Córdoba y luego lentamente de regreso a Buenos Aires. Una ciudad tan grande y concurrida tomará un tiempo para acostumbrarse.
Susques, San Antonio de los Cobros
25-28-nov: Susques, Puna, San Antonio de los Cobros, Cafayate
Vrijdag 25 november rijden we ’s ochtends op tijd weg uit Yavi omdat we een lange dag willen maken. We willen eerst naar de Laguna de los Pozuelos, een meer van circa 16.000 hectare op een hoogte van 4200 meter. Hier kun je in de zomer tienduizenden flamingo’s vinden.
Van de eigenaresse van het hostel in Yavi, die we een lift naar La Quiaca geven, horen we echter dat de laguna nog steeds zo goed als droog is, na een droge zomer en een droog begin van de lente. Het is er dus niet zo mooi en er zijn relatief weinig flamingo’s en andere vogels.
Aangezien de weg er naar toe vrij slecht en niet zo mooi is, besluiten we ons plan te wijzigen en direct richting Susques te rijden. We rijden via Abra Pampa en vervolgens over de gravelweg van route 40 richting de Salinas Grandes, een groot zoutmeer ten westen van Purmamarca. Deze route werd ons afgeraden door een autoverhuur bedrijf, omdat de weg erg slecht zou zijn en er nauwelijks borden zouden zijn die de richting aangeven. Het blijkt echter een vrij goede maar ontzettend rustige weg. In de 1,5 uur die we over de 110 kilometer doen, komen we geen enkele auto tegen, wel veel kuddes lama’s en vicuña’s. Vervolgens rijden we over het zoutmeer naar Susques. Dit blijkt een heel klein plaatsje te zijn, dat vooral door vrachtwagens en bussen van/naar Chili wordt aangedaan. Verder is er nauwelijks iets te doen. We besluiten er toch te blijven, want de eerst volgende plek om te overnachten is nog gauw drie tot vier uur rijden en we waren behoorlijk moe. We gaan maar een rondje wandelen in de vrij aardige, ruige en rotsachtige omgeving, waar we verder helemaal niemand tegenkomen.
Susques – San Antonio naar Salta
Zaterdagochtend worden we al vroeg gewekt door de bouwvakkers die bezig zijn het hostel in Susques uit te breiden. Omdat de omgeving ons wel aanspreekt, hebben we besloten om de gloednieuwe asfalt weg van route 52 naar Paso de Jama (de grens met Chili) verder te volgen, bij de grens een stuk terug te keren over dezelfde weg en dan naar San Antonio de los Cobros te rijden over route 70. De omgeving blijkt inderdaad weer prachtig: een desolaat landschap met zoutmeren, droge bergen, kuddes lama’s en vicuña’s en witte Andespieken. Route 70 naar San Antonio blijkt vrij slecht dus we bedenken een alternatief plan om via Chili een stuk naar het zuiden af te zakken. Nadat we alle grensformaliteiten hebben afgehandeld willen de douaniers nog de autopapieren zien en dan blijkt dat we met deze huurauto niet naar Chili mogen daar Chili niet tot de Mercosur (een soort EU in Zuid-Amerika) behoort. We moeten dus wel terug en hebben nu de keuze tussen route 70 of de 3 keer zo lange route via de Salinas Grandes die we dus de dag ervoor ook al grotendeels hebben gereden en waarvan het vervolg wellicht ook niet zo heel goed is. We besluiten de kortste route te nemen, die echt behoorlijk slecht is, maar nog net niet slecht genoeg om ons over te halen terug te keren naar de lange route, althans wat Arno betreft dan. Als we eindelijk de route 51 naar San Antonio bereiken, blijkt deze oude Argentinië-Chili route nauwelijks meer te worden gebruikt sinds er een nieuwe weg is. Ook deze weg is behoorlijk slecht en we komen helemaal niemand tegen. Het is wel een mooie route door prachtig berglandschap met hoge passen en leuke zoutriviertjes. Vlak voor San Antonio de Los Cobros krijgen we een afslag voor een nog beroerdere weg naar La Polvorilla. Dit is een gigantische stalen spoorbrug die onderdeel is van de spoorlijn tussen Salta en Antofagasta in Chili. De brug is 60 meter hoog en 220 meter lang en is grofweg tussen 1925 en 1950 gebouwd op een hoogte van 4200 meter over de Rio de San Antonio de los Cobros. Voor die tijd en die hoogte een bijzondere prestatie.
San Antonio de los Cobros zelf is een klein stoffig mijnstadje met vooral Quechua inwoners en lemenhuisjes. Er is verder niet zo veel te doen. Opvallend was het kleine kerkje met speakers op de gevel die de teksten van de zaterdagavond – en zondagochtendmissen over het hele plaatsje heen schalden. Apart in zo’n Indianenstadje.
San Antonio – Cafayate
Zondagochtend rijden we van San Antonio naar Salta, een route die ongeveer gelijk is aan die van de Tren a las Nubes. Voor de zoveelste keer een prachtige route. Ditmaal o.a. door de Quebrada del Toro. Wederom een prachtige kloof/vallei met schitterend gevormde bergen en nog steeds hebben we er geen genoeg van. De tocht gaat door de goede weg wel aanzienlijk sneller dan verwacht en we besluiten om niet weer naar de stad Salta te gaan, maar meteen door te rijden naar Cafayate, een plaats waar we al eerder geweest zijn, maar nu via een andere route.
Voorbij Alemania, ongeveer 100 km ten zuiden van Salta, verandert het landschap drastisch en we duiken weer eens een quebrada in. Een ogenblik hadden we gedacht dat we misschien wel eens genoeg spectaculaire landschappen hadden gezien, maar na bijna twee weken toeren blijkt dat absoluut niet het geval. De Quebrada de Cafayate is zelfs zo spectaculair dat we besluiten een nacht extra in Cafayate te blijven, zodat we de volgende dag nog eens terug kunnen rijden, om sommige stukken nog eens te zien en op een aantal plaatsen te gaan wandelen door het prachtige landschap. Wat ons betreft is de omgeving van Cafayate een absolute topper. Het kleine gezellige plaatsje zelf is leuk voor een nachtje of twee, maar de omgeving is prachtig. Je kunt Cafayate vanuit drie richtingen benaderen die alle door buitengewoon mooi landschap voeren. En zoals reeds eerder verteld, is de vallei van Cafayate uitstekend geschikt voor wijngaarden, dus volop mogelijkheden om bodega’s te bezoeken, wijn te proeven en een paar goede flesjes aan te schaffen.
De laatste bestemming tijdens onze autotocht door Tucuman, Salta en Jujuy wordt Belen, ten zuid-westen van Tucuman. Daarna gaan we de auto in Tucuman inleveren en door naar Cordoba en dan langzaam aan weer eens terug naar Buenos Aires. Zo’n grote en drukke stad zal wel weer even wennen worden.